«به خيال اين‌كه مثل هميشه خواهد پريد، ترمز نكردم و راندم. اما نپريد و من لحظه‌اي حس كردم كه چرخ جلوِ دوچرخه‌ام از يك برآمدگي بالا رفت و گذشت.

بلافاصله فضاي روبه‌رو و دور و بر و بالاي سرم پر از پرواًَز و نازپَر شد.»

اين‌ها جملات آغازين اولين داستان مجوعه‌ي مرغ عشق، يعني داستان «كبوترها» هستند. همان‌طور كه حس مي‌شود، جملات به قدري نرمند و روان، كه آدم را ناخواسته با خود همراه مي‌كنند. دست خواننده را مي‌گيرند و مي‌كشانند به ميانه‌ي متن و آن‌گاه او را با ملايم‌ترين شكل درگير ماجرايي بزرگ مي‌كنند. من البته از اين مجموعه، كه شامل چهار داستان «كبوترها»، «كوسه»، «قبرستان» و «مرغ عشق» است، همين داستان كبوترها را بيشتر از همه پسنديدم؛ كوسه و قبرستان هم خوب بودند اما مرغ عشق چنگي به دل، لااقل به دل من، نزد. در داستان كبوترها، كه باز هم مي‌گويم لذت زيادي از خواندن آن بردم ـ چيزي كه اين روزها به شدت دنبالش هستم ـ، مردي ايراني كه ساكن يكي از شهرهاي هلند است، بر سر راهش به «كانون»ي كه وظيفه‌اش دفاع از مهاجرين يا پناهنده‌هاي ايراني يا مسلمان است، يك كبوتر را با دوچرخه‌اش زير مي‌گيرد و به نظر خودش كمرش را مي‌شكند. اين اتفاق باعث مي‌شود كه راوي سر درد دل را باز كند و كم كم ماجرا بكشد به هويت انساني، ملي و مذهبي‌اش، و بعد از اين طريق به مرور گذشته‌ي رنگ‌باخته‌ي خودش بپردازد. راوي كه معتقد است «من آدم حساس، تا حد مريضي، هستم، بودم، و اين‌جا حساس‌تر شده‌ام،» ديگر اين كبوتري را كه زير گرفته فقط يك كبوتر نمي‌داند، بلكه از اين موضوع استفاده مي‌كند و جايگاه خودش را در سرزمين ميزبان، با تمام مولفه‌هايش، مورد كنكاش قرار مي‌‌دهد. كبوتر كمر شكسته‌ي اول داستان، رفته رفته مي‌شود نماد راوي‌اي كه تحت سلطه‌ي فرهنگي بيگانه، همه‌ي هويت خود را باخته و در برابر آن كمر خم كرده است. اين فرهنگ كه خويي كوسه‌وار دارد، با شامه‌ي قوي و قدرت خودترميمي بالا، به هيچ كس و هيچ چيز رحم نمي‌كند.(اين كوسه در داستان دوم، توسط راوي و برادرش به طرز ماهرانه‌اي در يكي از شهرهاي جنوبي ايران شكار مي‌شود؛ اما تماشاچيان ترسويي كه اطراف شكارگاه جمع شده‌اند، حتي بعد از اين‌كه جسد كوسه را بارها زير هيجده چرخ له مي‌كنند، هيچ‌گاه مرگ آن را باور نمي‌كنند؛ همان‌طور كه هيچ‌گاه به عظمت كاري كه انجام گرفته، پي نمي‌برند.)

مشكل ديگر رواي با فرزندانش و در مجموع خانواده‌اش است كه قدرت كوسه را با تمام وجود باور كرده اما درباره‌ي مثلاً توان خود ترميمي «كبوتر» - خويشتن خويش - با عصبانيت فرياد مي‌زنند كه: «چرا گوش نمي‌دي بابا؟ همين حالا گفتم؛ من از كجا بدونم؟ چرا باز مي‌پرسي؟‌» و راوي كه: «و من توي دلم باز خواهم گفت كه اي تف به گور پدر جاكش اين نسل ولدالزنا! اي تف به گور خودم كه زند‌گي‌ام را فداي اين آشغال‌ها كردم... اما، خوب، چه مي‌شود كرد، بچه‌هايي كه با فرهنگ اين‌جا بار آمده‌ باشند، آدم‌هاي به شدت منطقي و بي‌ادبي هستند. عين ماشين‌اند و عاطفه ندارند و احترام سرشان نمي‌شود.»

در ادامه همچنان اين تقابل‌ها را مي‌بينيم بين فرهنگ ميزبان و ميهمان، و با دغدغه‌هاي ديگر راوي كه گاهي شكلي روشنفكرانه نيز به خود مي‌گيرد آشنا مي‌شويم. اما اگر بخواهيم سخن را درباره‌ي اين داستان كوتاه كنيم، باز هم بايد به خود داستان رجوع كنيم و آرزوهاي رواي: «كاش كبوتر هم مثل كوسه بود.»

و بعد با نفرتي كه از خودم داشتم و حالا بدتر شده بود گفتم: «...و كوسه مثل كبوتر.»

سر ناصر هم‌چنان پائين بود.

«كاش زخم كوسه خوب نمي‌شد و مي‌مرد.»

سر ناصر هم‌چنان پائين بود. نمي‌دانم گوش مي‌داد يا همين‌طور پائين بود، يا به من و زهرا فكر مي‌كرد، يا به كمپ نشين‌هاي ايراني. نمي‌دانم.

«خوب، باشد، نه، كاش زخم همه خوب مي‌شد؛ هم كوسه، هم كبوتر.»